بی سر و سامون

مـُو هـلاک تُـونـُم و زُلـفِ پریشـونی نی

دُهـدر مـال بیـُو دی سَر و سامـونی نی

هـَرس اِریزُم زِ غَمـِت تا وِسَحـرخـو نارم

جِیـَرُم خیـنه ، غَمـونُم و یَه درمـونی نی

دَردِ دل وا که کُنُم یا به که هیجـار کشم؟

تک و تهنـا به وُلاتی که یَه مِهمـونی نی

سُوز و سیری که ندارم ، مُو خُو بی هُمرازم

رنج و دَردی مِنـه ریمـه دیه پنهـونی نی

تیـرِ مـِرزِنـگِ تـو زیـده به بـُهـونِ دل مو

طاقتـم رَهـده ز دیـریت و دیـه جـُونی نی

شعر از حجت تختائی

داستانی نه تازه...